به گزارش روابط عمومی بنیاد باران؛ مشروح جلسه پرسش و پاسخ رئیس جمهوری سابق کشورمان با دانشجویان دانشگاه تهران به این شرح است:

-جناب آقای خاتمی! شما گفته بودید، نمی توان90 درصد دانشجویان را منحرف دانست، اما منتظر پیشرفت و آبادانی بود. پس چرا بعضی ها بدنبال فهماندن این موضوع هستند که دانشگاههای ما اسلامی نیستند؟

بیخود می گویند! ولی متاسفانه با وجود اینکه بیخود می گویند، چاقویشان از ما که با خودتر می گوییم، محکمتر است!

         -با توجه به اینکه این روزها عملکرد 16 سال گذشته را زیر سوال می برند و آن سالها را خیانت به آرمانهای انقلاب می دانند، ما مانده ایم که این دوسال را باور کنیم یا آن 16 سال را؟! نظر شما چیست؟

البته مجال بحث از عملکرد 16 ساله و نیز و نیز تجزیه و تحلیل عملکرد دوسال گذشته وجود ندارد و نمی توان در این زمینه بحث زیادی کرد. میزگردهایی در این زمینه باید با حضور متصدیان و مسئولان فعلی و کسانی که در سالهای قبلی مسئولیت داشتند، برگزار شود. من فقط مساله ای را خدمت شما عرض می کنم و {از این بحث} عبور می کنم.

ببینید! من از 8 سال {مسئولیت} خودم می گویم. البته که معتقدم در دوران سازندگی هم کارهای بزرگی صورت گرفت و طبعا در جاهای دیگری گفته شده و باید گفته شود. من معتقدم، در این 8 سال (اصلاحات) بر معیارهایی تکیه کردیم که الان هم تکیه می کنیم و از جمله ی آنها آزادی بیان، آزادی اجتماعات و آزادی تشکلها بود. فکر می کنم علی رغم همه ی هزینه هایی که دربرداشت، این فضا، فضای مناسب تری شد و حتی الان علی رغم سخت گیری ها، نسبت به گذشته بهتر است و کار ادامه دارد. ما برای این آزادی ها، در اولین گام در قانون بودجه برای مطبوعات و احزاب ردیف قرار داریم. نمی گویم این ردیف زیاد بود؛ اما بصورت سمبلیک مساله ی بسیار مهمی بود و بسیاری از گروههای چپ و راست و جریانات و روزنامه ها از آن استفاده کردند. شعار مردمسالاری {هم مطرح شد} که بعدا شعار غالب شد و همه آن را گفتند. بعضی مردمسالاری مطلق، {یا بعضی دیگر} مردمسالاری دینی و یا تعبیر خودم یعنی «مردمسالاری سازگار با دین» مطرح شد. این شعاری بود که جا افتاد و نیز {در آن دوره} بسیاری کارها قانونی شد. یعنی علاوه براینکه با حرکت وحشتناکی مثل قتلهای زنجیره ای برخورد شد و دیگر امکان پاگرفتن ندارد، در زمان خود من و امروز هم برخی کارهایی که ما قبول نداریم نیز انجام می شود و توجیه قانونی می شود و این مساله از نظر ذهن تاریخی ما مناسب تر است.

من وقتی روی کار آمدم، معدل مدیران میانی زنان 3 درصد بود و در زمان تحویل مسئولیت حدود 16درصد بود. البته حق زنان هنوز ادا نشده است. اما رسیدن به این درصد نشان دهنده ی جهت گیری آن زمان بود.

از لحاظ اقتصادی هم بارها گفته ام، ما اقتصاد ویرانگری داریم و متوسط درآمد نفتی ما {در آغاز کار دولت} ( که متاسفانه بزرگترین پشتوانه ی اقتصادی دولت است و بودجه ی ما عمدتا براساس آن نوشته می شود و نشانه ی بیماری اقتصادی ماست) بطور متوسط هر بشکه 22 دلار بود و هر سال بودجه ی ما در حدود 22 میلیارد دلار بسته می شد که در 8 سال تمام بودجه حدود 180 میلیارد دلار بود. در سال دوم ریاست جمهوری بنده در شرایط خشکسالی نفت به زیر 10 دلار هربشکه هم رسید و متوسط درآمد ما از نفت در سال 11میلیارد دلار بود. با این درآمد نفتی چه شد؟ وقتی من روی کار آمدم که هیچ سفیر اروپایی هم در تهران نبود، مرحوم دکتر نوربخش می گفت، با وجود برنامه های خوب دولت سازندگی برای گرفتن 200 میلیون دلار به هر کجا که می رفتیم، هیچ کشوری در دنیا به ما قرض نداد. ریسک اقتصادی در زمان ورود من به مسئولیت 7درصد بود و وقتی که ترک مسئولیت می کردم به 5/3 درصد کاهش یافته بود و هیچ محدودیتی در دادن بیمه و اعتبار به ایران نداشتیم. تنها در {حوزه ی} نفت متجاوز از 20میلیارد دلار قرارداد بسته شد که حدود 11میلیارد دلار آن سرمایه گذاری شد. وقتی که من آمدم، درآمد ما از پتروشیمی 500 میلیون دلار بود. طبق اعلام حضرات در چندی قبل، صادرات ما از 3 میلیارد دلار تجاوز کرده است. طرحهای مختلف اقتصادی {در آن دوره} اجرا شد. در عین حال ما حتما متوجه عدالت اجتماعی بودیم. احیای قانون مالیاتها دقیقا در جهت عدالت اجتماعی بود. البته کمک به بخش خصوصی برای تولید و اشتغال نیز محسوب می شد. ایجاد وزارت رفاه و تامین اجتماعی و نیز گسترده شدن تامین اجتماعی کارهای مهمی بود که در راستای عدالت اقتصادی انجام شد و معتقدم که اگر می خواهیم از اقتصاد صدقه ای عبور کنیم، باید بصورت سازمانی و نهادی تامین درآمدی، مادی، خوراکی، بهداشتی و آموزشی جامعه را فراهم کنیم و گرنه پیامدهایی خواهد داشت که ذکر کردم. یکی از مهمترین کارهای دیگری که انجام شد، {تاسیس} حساب ذخیره ی ارزی بود که حدود 10 میلیارد دلار با بخش خصوصی قرارداد بست و حدود 4 میلیارد دلار از پول نفت در ظرف5/2 سال در اختیار بخش خصوصی قرار گرفته بود. در حالی که قطعا از ابتدای انقلاب تا تاسیس این حساب کمتر از   4 میلیارد دلار مورد استفاده ی بخش خصوصی قرار گرفته بود. همچنین در جهت ارتقای وضعیت مناطق محروم {کارهایی صورت گرفت}. خط اتیلن از جنوب {کشور} به شمال کشیده شد و تعداد زیادی پالایشگاه و پتروشیمی در نظر گرفته شد که خوشبختانه در غرب کشور (گچساران، ایلام، سنندج و ارومیه) که محروم ترین نقاط کشور بودند، دارای تشکیلات اقتصادی هستند و خودبخود می توانند مشکلات را حل کنند.

در زمینه ی سیاست خارجی {دولت اصلاحات} هم معتقدم، بدون آنکه ذره ای از اصول و منافع ملی عبور کنیم، اعتبار و حرمت ملت ایران را بالا بردیم. اما بسیاری از کمبودها و نقص ها وجود داشت. بعضی از آنها به این دلیل بود که ما نتوانستیم متاسفانه {مسائل را} به درستی تشخیص دهیم یا اجرا کنیم و یا اینکه موانعی وجود داشت. در عین حال که معتقدم باید گذشته را نقد کرد، نفی گذشته خیانت به این ملت است و امیدوارم که دولـتهای فعلی و آینده هم در {جهت} اقتدار، عزت و پیشرفت کشور موفق باشند.

-         -نظرتان راجع به انتخابات آینده ی مجلس چیست؟ آیا همچنان معتقدید استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم؟

ببینید! ما باید خوشحال باشیم که در کشورمان، هنوز اصل انتخابات مطرح است! هرچند در عمل صد در صد مطلوب نیست. دوم اینکه؛ تا انسان در درون نظام قرار دارد، باید در فکر عملی کردن برنامه ها و نظرات خود که به نفع جامعه است، باشد و از امکانات کشور استفاده کند. ما که بنا نداریم در مقابل اسلام بایستیم. معتقدیم، تا زمانی که به اندیشه ها راه می دهند باید خود را در عرصه هایی که می توان کار کرد، وارد کرد. انتخابات مظهر مردمسالاری است. گرچه روشهای اجرای انتخابات همیشه مورد اعتراض بوده و در زمان ریاست جمهوری گفته ام و الان نیز می گویم. حتی سازوکارهای غلطی تصویب شده است. معتقدم، برگزاری انتخابات رفع کننده ی تهدیدهای نظام و دلگرم کننده ی ملت است که احساس کند، می تواند حضور داشته باشد و نماینده ی خود را انتخاب کند. تلاش در این است که انتخابات نسبتا آزاد و سالم باشد. ولی معتقدم، حضور گسترده ی مردم باطل السحر خواهد بود و بسیاری از روشهایی که مخالف حضور نمایندگان مطلوب مردم هستند را می گیرد. البته خود من به یاری خداوند در انتخابات کاندیدا نمی شوم. اما تلاش می کنیم، انتخابات به خوبی برگزار شود و افراد سالم و مناسب حضور یابند و مردم بتوانند در آن انتخابات نسبتا سالم و آزاد شرکت کنند.

        -جناب آقای خاتمی! چگونه می توان از عدالت به دموکراسی رسید؟

فکر می کنم، در سخنانم اشاره کردم {که} دموکراسی بالاترین مظهر عدالت است. یعنی اگر کسانی واقعا در عرصه ی حیات اجتماعی عدالت را می خواهند، اول باید حاکمیت انسان بر سرنوشت خویش را که سازوکارش در دنیای امروز مردمسالاری است، دفاع کنند و آنگاه عدالت در عرصه های دیگر، مانند عدالت جنسی، فکری، قومی، اقتصادی، آموزشی و... در حکومتی دموکراتیک و برخاسته از اراده ی مردم است که تضمین بیشتری دارد تا عملی شود. حکومتهای خودکامه، نه عدالت اقتصادی دارند و نه عدالت اجتماعی دارند. دموکراسی را مصداق بارز عدالت در این زمان می دانم و از افتخارات انقلاب اسلامی و امام(ره) این است که در مقابل خلافت اسلامی، حکومت اسلامی و... «جمهوری اسلامی» مطرح شد که دموکراسی نیز در دل آن نهفته است. عدالت اقتصادی در جامعه ای که دموکراسی باشد، برقرار می شود.

-لازم است تا یادی از دانشجویان دربند کنیم. آرزو می کنیم و مصرانه می خواهیم که سریعا آزاد شده و به آغوش خانواده و جامعه بازگردند. در مقابل فضای انسداد دانشگاهها چه پیامی به دانشجویان دارید؟

ما همواره (چه در گذشته، چه در حال) همواره حرف می زنیم و امکاناتمان در همین حدهاست! (یکی از حضار: 8سال پیش ثابت کردی که فقط حرف می زنی!) ایشان حرف خوبی زد. بازهم خدا رحم کرد که کسی حداقل کسی {حداقل} حرفش را می تواند بزند. خیلی ها تاب شنیدن حرف زدن هم ندارند؛ معلوم است که در مقابل «عمل» دیگر چه می کردند!

من گفتم: «تنش زدایی». برای اولین بار در دولت خود من، گروههای خاصی که از حرف زدن می ترستند، به نام اسلام توریستهای آمریکایی را کتک زدند. یعنی برای ناامن نشان دادن جامعه {این اقدام را کردند}. بله؛ حرف زدیم و شاید نتوانستیم عملی کنیم؛ عذرخواهی هم می کنیم. اما اول باید حرف را زد تا در جامعه جا بیفتد و زمینه برای عملی کردن فراهم شود.

همواره گفته ام، برخوردهایی نظیر دستگیری دانشجویان را به نفع نظام نمی دانم. نباید برای بیان عقیده و حرکت در چارچوب قانون هزینه داد. این شرط اول دموکراسی است. گفته ام که بحث «حقوق شهروندی» (البته این هم حرف است!) اقدام خوبی است که الحمدلله بخشنامه ی خوبی را آیت الله هاشمی شاهرودی صادر کرد که مجلس ششم آن را به سرعت تبدیل به قانون کرد. اگر همین بخشنامه رعایت می شد، ما وضعیت خوبی داشتیم. امیدوارم، روزی دانشجویانی که به خاطر بیان عقیده زندانی شده اند، آزاد شوند و همچنین کسی به خاطر بیان اندیشه گرفتاری نداشته باشد. اما برای بیان اندیشه کسی نباید دستگیر شود. ما نمی گوییم، مجرم دستگیر نشود. می گوییم، اولا؛ {دستگیری} طبق روال قانونی باشد، هیچ کس حق بی احترامی و فشار نابجا به آنها را ندارد، باید ظرف 48 ساعت تفهیم اتهام   شده و سپس باید آزاد گردد تا بتواند وکیل اختیار کند و {نیز} در زندان مخصوص نگهداری شود. در دادگاهی با حضور هیات منصفه نیز محاکمه شود. اگر این اصول اجرا نشود، باید آنها (مسئولان قضایی) را بازخواست کرد. باید با هر مجرمی براساس قانون برخورد کرد تا صاحب جامعه ی سالمی باشیم. البته بنده سفارش می کنم که همه هوشیار باشیم و منافع کشور و نظام را رعایت کنیم.

       (-سوال شفاهی یکی از حضار:) چرا نسبت به کسانی که حجاب کامل دارند و  پوشش حجاب را انتخاب کرده اند، بی حرمتی می شود؟

بیخود بی حرمتی می شود! هرگونه بی احترامی به افراد به خصوص به خاطرعایت اصول اخلاقی و دینی محکوم است.

-نظر شما راجع به سخنان یکی از مقامات مسئول که گفته اند، «اصل بر برائت نیست» چیست؟

اصل برائت  یکی از مهمترین اصول در فقه و فرهنگ اسلامی، روش و منش پیامبر و بزرگان اسلام است که اگر بخواهیم مصداق روشن آنرا در این زمان ببینیم، امام(ره) است که همچنین اگر ایشان را به عنوان یک مرجع تقلید و متفکر اسلامی قبول داشته باشیم، {این موضوع را می توان} در فرمان 8 ماده ای ایشان که با کمال تاسف مورد غفلت کامل واقع شده، دید. فرمان 8 ماده ای دقیقا در جهت ایجاد امنیت در جامعه و اصل برائت و این نکته که نمی توان برخوردهای ناجور {با افراد} کرد، است. دوم اینکه؛ مردم می خواهند به کسانی که مورد نظرشان است، رای بدهند. اگر کسی انحراف آشکاری ندارد که قانون آن را معین کرده، ما چه حقی داریم بجای مردم تصمیم بگیریم و انسانهایی که مردم به آنها متمایل هستند و افراد خوبی هستند، اما برای 5-4 نفر احراز نشده است را ردصلاحیت کنیم؟ این برخلاف اصول اسلامی است. باید جرم ثابت بشود، نه عدم انحراف. مردم هم آزاد هستند. طبعا اگر فرد منحرفی وارد نظام شد، سازوکارهایی وجود دارد که با او مقابله کند.چقدر باید به مردم اعتماد نداشته باشیم که {بگوییم} اکثریت مردم اشتباه می کنند و فقط 4 نفر درست می گویند؟! اصل برائت براساس اعتماد به مردم است و این اصل با دموکراسی مستحکم تر می شود و امیدواریم که این امر را در انتخابات رعایت کنیم.

         -با توجه به اینکه کشورهای حوزه ی خلیج فارس، جزایر سه گانه را جزو امارات می دانند و حضرتعالی در دوران ریاست جمهوری به ان کشور نرفتید، اما در حال حاضر رئیس دولت به امارات رفت. نظر شما چیست؟

به نظر من این سفر کار خوبی بود. به هر حال ما باید روابطمان را گسترده کرده و رفع نگرانی کنیم. ما هیچ وقت نظر سوئی به کشوری نداشته ایم. کشور ما کشوری است که طی 200 سال گذشته هیچ گام تجاوزکارانه ای برنداشته است. همیشه به خصوص پس از {پیروزی} انقلاب اسلامی اینگونه بوده است. ما هم تلاش کردیم با کشورهای حوزه ی خلیج فارس، روایط خوبی برقرار کنیم. مساله ی جزایر سه گانه که ایران بر مالکیت آنها پای فشرده، مساله ی دیگری است. ما هم (دولت اصلاحات) از اصولمان نگذشتیم. در زمان من هم برای رفع نگرانی مذاکره شد. الان هم باید مذاکره انجام شود. معتقدم، دعوت از رئیس جمهوری ایران و اجابت آن توسط ایشان کار درستی بود.

-احساس شما از اینکه دستاوردهای دولت شما در جهان در جهت اعتمادسازی از بین رفت، چیست؟

به هرحال من معتقدم که وضعیت ما در جهان وضعیت خیلی خوبی نیست و نباید از اصول و ارزشها عقب نشست، همانگونه که در دوره ی من هم چنین بود.

خواهران و برادران! بسیاری از دستاوردهایی که هم اکنون گفته می شود، حاصل {اقدامات} دولتهای قبلی است. دولت فعلی هم تلاشهایی کرده و می کند. ولی ما تمام تلاشمان براین بود که به شورای امنیت نرویم، نه اینکه از حقوقمان بگذریم و استدلال ما هم این بود. در سال1382 اولین دفعه که پرونده ی ایران به شورای حکام رفت و براساس NPT در قطعنامه ی شورای حکام {این نکته} آمد که ایران حق استفاده از «تکنولوژی هسته ای» و نه فقط «انرژی هسته ای» را دارد. ما فقط می گوییم «انرژی هسته ای حق مسلم ماست»؛ در حالی که تکنولوژی هسته ای که انرژی هم جزو آن است حق ماست و ما (دولت اصلاحات) آن را تثبیت کردیم. در شورای امنیت هنوز این حق از ایران گرفته نشده است و اگر در آنجا این حق از ایران گرفته شود، بر مصوبه ی شورای حکام حاکمیت دارد. بنابراین اینگونه نیست که در گذشته از حقوق گذشته می شد   و امروز دفاع می شود. امروز هم دفاع می شود. {اما} روشهای ما مسالمت آمیز بود. همه ی ارکان نظام هم {از تصمیمات} اطلاع داشتند و تصمیمات بصورت جمعی اتخاذ می شد. نباید دنیا را تحریک کنیم. نباید از تهدید استقبال کنیم و نیز نباید کاری کنیم که فرصتها از دست برود. حتما دولت فعلی در این جهت تلاش می کند. فکر می کنیم، ما در این مسیر حرکت کردیم؛ از کارهای خود پشیمان نبوده و از هیچ کدام از منافع ملت نگذشتیم.

       -اظهار نظر رئیس جمهور در مورد پرونده ی حسین موسویان دخالت در امور قوه ی قضائیه نیست؟

البته هرکس در اظهارنظر آزاد است؛ بنده نمی خواهم وارد ماهیت این پرونده بشوم. فقط این {نکته} را عرض می کنم که آقای موسویان یکی از دیپلماتهای خیلی جدی و تلاشگر جامعه است و بسیار متاسفم، قبل از اینکه دادگاه تشکیل شود و مسائل مطرح شود{این سخنان گفته شد}. آقای {سیروس} ناصری هم از بهترین خدمتگزاران نظام جمهوری اسلامی هستند. اگر بخواهید آدرس خیانتکاران را به شما بدهم، لیست بزرگی از آدرس خواهد شد که من این کار را نمی کنم. اینگونه متهم کردن بدون وجود دادگاه اشتباه است. دادگاه و دادرس نظر خود را اعلام کرده و پرونده در حال طی کردن مراحل قانونی است. ما هم معتقدیم، باید اجازه دهیم تا پرونده بدون هیاهو مسیر خود را ادامه دهد. بنده با شناختی که از تیم {سابق} مذاکره کننده ی هسته ای دارم، {می گویم که} همه ی آنها (مثل آقایان موسویان، ناصری و ظریف) برای آبروی این کشور و ملت  بسیار تلاش کردند. ادعا نمی کنم که همه ی اقدامات {درگذشته} درست بود. {باید} اجازه بدهیم همه ی مسائل در جوی آرام و محبت آمیز حل شود تا ان شاءالله مصلحت جمهوری اسلامی اجرا شود.

        -به عنوان یک روحانی پاسخ دهید که آیا زیرپا گذاشتن مبانی دینی جز اصلاحات است؟

ابدا! ببینید! اتفاقا اصلاحاتی که من می گویم و همانطور که در سخنان امام(ره) و قانون اساسی هم آمده است، برپایه ی دین است و هرکس روی بایدها و نبایدهای دینی پای بگذارد، از اسلام جدا شده است. من نمی گویم، همه ی مردم را مجبور کنیم که مسلمان باشند. اصلاحاتی که من می گویم، براساس این بایدها و نبایدهاست. اما باید مشخص شود که چه کسی این ها را تشخیص می دهد و اولویت ها چیست؟ رسالت دولت چیست؟ رسالت دولت تضمین آزادی، تامین زندگی مردم و پیشرفت کشور است که اگر این کار{ها} را کرد، بزرگترین خدمت را به اسلام کرده است.

        -با توجه به 8 سال مسئولیت ریاست جمهوری که برعهده داشتید، برداشت شما از قانون اساسی چیست؟

هرکسی می تواند برداشتی از قانون داشته باشد. اما معتقدیم که برداشت برخلاف روح و اصول دیگر قانون اساسی  حتی اگر توسط شورای نگهبان باشد، مورد قبول نیست (اگرچه قانون اساسی شورای نگهبان را مفسر قانون دانسته است). من معتقدم، دوستان ما {در شورای نگهبان} در بعضی موارد تفسیرهایی از قانون اساسی دارند که مورد قبول نیست. {ولی} طبق قانون باید از شورای نگهبان پیروی کنیم.

        -نظرتان راجع به تغییرات مکرر مدیران ایسنا و اقداماتی که باعث شده تا آن خبرگزاری از حالت دانشجویی خارج شود، چیست؟

من اخیرا پیامی به ایسنا دادم که شاید دوستان دیدند. ایسنا از افتخارات نظام جمهوری اسلامی و شما دانشجویان است و توانست با رعایت چارچوبهای نظام به عنوان یک رسانه ی مستقل و آزاداندیش مطرح شود و نیز سرعت عمل و کار فنی آن قابل تقدیر است. یکی از کارهای پرافتخار شما دانشجویان در دوران اصلاحات تاسیس ایسنا بود. ایسنا باید آزاد و مستقل بماند و نباید تحت تاثیر جریانات مختلف و قدرت باشد.

اگر تغییر مدیر در راستای تثبیت استقلال و رشد آن باشد، خوب است. اما اگر در این جهت نباشد، کار خوبی نیست. اصلا در این زمینه اظهارنظر نمی کنم. آقایان فاتح، نادعلی زاده و حسن زاده از افراد بسیار خوب و قابل احترام کشور ما بودند و هستند.

         -نظر شما راجع به طرح امنیت اجتماعی چیست؟

بنظر من هرکاری که به امنیت اجتماعی بینجامد، مفید است. اما نباید به بهانه ی امنیت اجتماعی،  امنیت اجتماعی از بین برود. در عین حال که جامعه باید اخلاقی و رعایت کننده ی هنجارها باشد. بنظرم، برخی رفتارها نادرست و اهانت به زنان و مردان جامعه ی ایرانی است و امیدوارم دوستانی که با حسن نیت، تلاش می کنند، روشهای درستی را پیشه کنند.

        -برخی معتقدند، نتیجه ی هر اصلاحات یک انقلاب است؛ نظر شما چیست؟

یک نمونه اش را نشان بدهند! مگر اینکه اصلاحات شاه را اصلاحات بدانیم! نخیر، اتفاقا اصلاحات درست که در چارچوب موازین حرکت می کند مانع بروز انقلاب است. من فکر می کنم، همانطور که در مقدمه گفتم، رژیم گذشته با جلوگیری از آزادی و حرکتهای آزادانه و قانونی باعث ایجاد جریان براندازی شد. فکر می کنم، اصلاحات مایه ی حیات طبیعی جامعه است و نبود اصلاحات و سرکوب آن، تسریع کننده ی حرکتهای تند و انقلابی است.

         -نظرتان راجع به حادثه ی 18 تیر چیست؟

حادثه ی 18 تیر یکی از تلخ ترین اتفاقاتی است که در دوران مسئولیت من رخ داد که مظلوم بزرگ در آن دانشجو و دانشگاه بود. البته به دنبال این حادثه برخورد بدی هم صورت گرفت. یک سلسله آشوبهای اجتماعی هم ایجاد شد که مربوط به   دانشگاه نبود. البته هیچ دولت و حکومتی اجازه نمی دهد که در جامعه آشوب باشد و خدا را سپاسگزاریم که {آن} آشوب با همت نیروهای خوب مسلح خاتمه پیدا کرد. اما انصاف این است که آن حادثه ربطی به دانشگاه نداشت. دانشگاه مظلوم بود. با دانشگاه برخورد بدی شد و بعد از آن هم برای پیگیری و استیفای حق دانشجو به خوبی عمل نشد. ما در شورایعالی امنیت ملی گزارشی را تهیه کردیم که معتدل هم بود و عوامل مختلف و لزوم پیگیری حاثه بدلیل حضور برخی نیروها دقیقا مشخص شده بود، ولی آن قضیه نه در دست قوه ی مجریه که در دست قوه ی قضائیه بود. به هرحال من معتقدم که دانشجو در آن قضیه مظلوم بود